Archive for novembre 2009

Μικρος Σεριφης-Οι Σχισμενες Σελιδες

novembre 9, 2009

Ειναι εικοσι λεπτα μετα τις δωδεκα, ενα βραδακι του Αυγουστου στο
Νταρκσβιλ, μια μικρη κωμοπολη ανατολικα του Νταλλας. Επικρατει ιδιαιτερη ζεστη αποψε με αποτελεσμα πολλοι κατοικοι να κοιμουνται με ανοιχτα παραθυρα. Τα τεσσερα θρυλικα παιδια του νομου βρισκονται στα δωματια τους στο κεντρικο ξενοδοχειο της πολης. Εχουν πεντε ημερες στη διαθεση τους χωρις να κανουν απολυτως τιποτα, ο Καπταιν Κουπερ τους εχει τηλεγραφησει να μην βιαστουν καθολου να επιστρεψουν στο Ωστιν υστερα απο την τοσο δυσκολη, τελευταια αποστολη που εχουν φερει εις περας. Ειναι απο τις ελαχιστες ευκαιριες που εχουν τα παιδια για να ξεκουραστουνε λιγο.
Ο Τζιμ Ανταμς ειναι αυτη την ωρα ξαπλωμενος στο δωματιο του εχοντας μια παραξενη διαθεση. Αισθανεται πως οι τεσσερις τοιχοι που τον περιβαλλουν πλησιαζουν προς το μερος του. Ξαφνικα, μια ανεξηγητη δυναμη τον σπρωχνει να σηκωθει ορθιος. Χωρις καν ο ιδιος να το καταλαβει πεταγεται σαν ελατηριο απο το κρεβατι του και σε χρονο μηδεν βρισκεται στην πορτα. Ανοιγοντας την προσεκτικα χωρις να κανει τον παραμικρο θορυβο, βγαινει εξω αργα κοιταζοντας δεξια κι αριστερα του. Σε λιγα δευτερολεπτα βρισκεται εξω απο την πορτα του διπλανου δωματιου. Το χερι του σηκωνεται σχεδον διστακτικα για να χτυπησει την ξυλινη επιφανεια της πορτας αλλα δεν προλαβαινει.
Η πορτα ανοιγει ελαφρα αποκαλυπτοντας το πανεμορφο προσωπο της θρυλικης αμαζονας, Ντιανα Μορρισον. « Ντιανα! »,  »Τζιμ! » λενε και οι δυο μαζι χαμηλοφωνα. Ο Τζιμ μπαινει μαζεμενος μεσα και κατακοκκινος, κοιταζοντας το πατωμα.  »Τζιμ »του λεει πρωτη η Ντιανα κλεινοντας την πορτα,  »ημουν ετοιμη να ερθω στο δωματιο σου χωρις να ξερω το γιατι αλλα οπως φαινεται κι εσυ σκεφτοσουν ακριβως το ιδιο πραγμα, μα…Τζιμ…τι επαθες? » η Ντιανα προφερει τα τελευταια λογια προσεχοντας το κατακοκκινο προσωπο του θρυλικου Ελληνοπουλου και το συνεχες χαμηλωμενο του βλεμμα.  »Ντιανα, κατι…κατι με εσπρωξε να ερθω στο δωματιο σου… δεν ξερω τι!Πρωτη φορα νιωθω ετσι στη ζωη μου! ».  »Ακριβως αυτο νιωθω κι εγω, Τζιμ! Τι μας συμβαινει? » λεει σιγοψιθυριζοντας το θρυλικο κοριτσι.
Χωρις να προφτασουν να πουν περισσοτερα νιωθουν μια ακατανικητη ελξη να τους πιεζει ν’αγκαλιαστουν και να φιληθουν με παθος, ενωνοντας λυσσασμενα τα χειλη τους και τις γλωσσες τους σαν βδελλες που ψαχνουν απεγνωσμενα για αιμα σε νεα θυματα. Αυτη η ενεργεια αφηνει και τους δυο καταπληκτους. Ο Τζιμ νιωθει το προσωπο του να κοκκινιζει περισσοτερο, την καρδια του ετοιμη να εκραγει, χοντρους θρομβους ιδρωτα να λουζουν το μετωπο του και μια αναισχυντη μαζα να σκληραινει αναμεσα στα ποδια του. Αυτο το τελευταιο τον κανει να τρελλαθει απο ντροπη με αποτελεσμα να προσπαθει να απομακρυνθει απο την ζεστη αγκαλια της πολυαγαπημενης του φιλης κι υπαρχηγου. Η Ντιανα ομως δεν εχει σκοπο να τον αφησει απο τα φλογερα πλοκαμια του σφιχτου εναγκαλιασμου της.  »Τζιμ », του λεει κοιταζοντας τον μ’ενα πρωτογνωρο για τον Τζιμ λαγνο βλεμμα,  »μην μου αντιστεκεσαι, αυτο που μας συμβαινει τωρα ισως επρεπε να το ζησουμε πολυ καιρο πριν. Δεν ξερω τι μας εφερε αποψε κοντα, αλλα να’σαι σιγουρος πως δεν μετανιωνω καθολου που συνεβη! ».
Ο Τζιμ την κοιταζει με μια αποτομη λαμψη στο βλεμμα του. Με μια αστραπιαια κινηση της δινει ενα δυνατο, καυτο φιλι πανω στα ροδοκοκκινα χειλη της ατρομητης κοπελας κρατωντας με τα χερια του τα μαγουλα της. « Τα παιδια μονο σκεφτομαι τωρα » του λεει η Ντιανα προσπαθωντας να βρει την αναπνοη της και το καρδιοχτυπι της μετα απο το θερμο φιλι του αρχηγου της,  »ανησυχω μηπως ξυπνησουν ξαφνικα και μας αναζητησουν, δεν θα’θελα με τιποτα να καταλαβουν τι μας συμβαινει τωρα, ειδικα ο Τσιπ! ».  »Μην ανησυχεις Ντιανα, ειναι αρκετα κουρασμενοι και οι δυο ωστε να μην ανησυχησουμε καθολου για τις επομενες τρεις ωρες τουλαχιστον. Ο Πεπε δεν θα ξυπνησει σιγουρα εως αυριο το μεσημερι » της λεει αναψοκοκκινισμενος ο Τζιμ διπλοκλειδωνοντας την πορτα ταυτοχρονα.

Πλησιαζοντας προς το μερος της την σηκωνει αγκαλια με μια κινηση με τα δυο του δυνατα μπρατσα, οδηγωντας την με ολοφανερο ποθο και λαχταρα στο κρεβατι της. Υστερα απο τρεις ολοκληρες ωρες που ουτε οι πιο ευφανταστοι, ερωτικοι συγγραφεις θα ηταν ικανοι να περιγραψουν, τα δυο παιδια βρισκονται μισοντυμενα στο κρεβατι αγκαλια, εξουθενωμενα απο τον ξεφρενο, ερωτικο παροξυσμο που μολις εζησαν,  βαριανασαινοντας και κοιταζοντας ο ενας τα ματια του αλλου με βαθεια αγαπη. Ειναι φανερο πως περιμεναν πολυ καιρο αυτη την πολυποθητη στιγμη. »Δεν… δεν εχω ξανανιωσει πιο ομορφα στη ζωη μου » μουρμουριζει ο Τζιμ κοιταζοντας με απεραντη λατρεια την συντροφο του.  »Νομιζω πως ολο τον καιρο που ειμαστε μαζι ημουν ερωτευμενος μαζι σου αλλα δεν τολμουσα να το ομολογησω στον εαυτο μου ».  »Ναι »του λεει η Ντιανα,  »ακριβως το ιδιο ενιωθα κι εγω! Μου φαινεται απιστευτο που στερηθηκαμε τοσον καιρο κατι το τοσο φυσιολογικο εστω και με τοσες περιπετειες να μην μας αφηνουν το χρονο να σκεφτουμε ξεκαθαρα τι νιωθουμε ο ενας για τον αλλον ».
Ο Τζιμ της ριχνει ενα λαμπερο βλεμμα γεματο αγαπη και μελλοντικες υποσχεσεις, συγκαιρα της λεει με σοβαρο υφος.  »Ειναι αδιανοητο το γεγονος πως χρειαστηκαν τοσες πολλες εκατονταδες τευχη για να μας τυχει αυτο αποψε. Ο Μιστερ Ντρινκερ κι ο Μιστερ Τζωρτζ αργησανε πολυ να μας λυπηθουνε! ».  »Σωστα! » λεει χαμογελωντας η Ντιανα »για να ειμαστε ακριβοδικαιοι ομως ομολογω πως οταν ημασταν αντιμετωποι με τους Ελ Καπιταν κι Ελ Ατατουρκ ο Μιστερ Τζωρτζ εγραψε κατι χαρακτηριστικο για τα συναισθηματα μας. Κι ας μην ξεχναμε ποτε πως τους χρωσταμε την αιωνια νιοτη μας! ».
 »Εχεις απολυτο δικιο, Ντιανα μου » της λεει σκεφτικος ο Τζιμ »αναρωτιεμαι ποιος απο τους δυο να ειναι υπευθυνος για ετουτο το βραδινο θαυμα. Αν δεν κανω λαθος ο Μιστερ Τζωρτζ εχει φυγει απο τη ζωη εδω και καμποσα χρονια κι ο Μιστερ Ντρινκερ εχει να δημοσιευσει νεα ιστορια επισης αρκετο καιρο ».  »Πολυ σωστη η σκεψη σου, Τζιμ! » του λεει η θρυλικη αμαζονα κοιταζοντας τον συντροφο της με απεραντο, ανυποκριτο θαυμασμο. Το θρυλικο Ελληνοπουλο παραμενει σκεφτικο και συνοφρυωμενο, ξαφνικα λεει σαν να μονολογει.  »Λες να εγραψε αυτο το συγκεκριμενο κομματι της συνευρεσης μας καποιος νεος, αμφιλεγομενος συγγραφεας? ». Η Ντιανα τον κοιταζει σχεδον σαστισμενη.
 »Νε…Νεος, αμφιλεγομενος συγγραφεας? Θες να πεις πως οι
τυχες μας και οι ζωες μας κρεμονται απο καποιον που ουτε καν
γνωριζουμε? » λεει με φοβο η Ντιανα. Ο Τζιμ σηκωνεται απο το κρεβατι κι αρχιζει σιγα σιγα να ντυνεται με ζωγραφισμενη απροθυμια λεγοντας.  »Δεν πιστευω πως κινδυνευουμε αμεσα,εξαλλου του χρωσταμε τρεις παραδεισενιες ωρες, σωστα…Βαγγελη Αραπη? » λεει αξαφνα ο Τζιμ δυναμωνοντας τη φωνη του, κοιταζοντας ταυτοχρονα το ταβανι του δωματιου.  »Μα..μα τι λες,Τζιμ? Δεν καταλαβαινω τιποτα! » ψελλιζει σαν χαμενη η Ντιανα.  »Θα καταλαβεις αμεσως τι εννοω, Ντιανα μου » της λεει,  »αυτα που ζουμε αυτη τη στιγμη ειναι ολα βγαλμενα απο την φαντασια του αμφιλεγομενου συγγραφεα που σου ανεφερα,τα λεω σωστα πατριωτη? ».
 »Πολυ σωστα τα λες φιλε Τζιμ, οπως παντα αλλωστε » λεει μια
φωνη απο το πουθενα  »αλλα πως ειναι δυνατον να με καταλαβες? Μολις τωρα γραφω την ιστορια! ». Ο Τζιμ χαμογελαει φιλικα στην αγνωστη φωνη που ακουστηκε σαν να ηρθε κατευθειαν απο το υπερπεραν μεσα στο δωματιο.  »Δεν με ονομασε τυχαια ο Μιστερ Τζωρτζ  »Πανουργο Ελληνοπουλο », Βαγγελη, κατι ηξερε! ».  »Αλλο το να εισαι πανουργος κι αλλο το να εισαι… Μαγος »του λεει η αγνωστη φωνη με το ασυνηθιστο Ελληνικο ονομα.  »Πολυ σωστη η παρατηρηση σου, Βαγγελη αλλα ας μου επιτρεψεις να μην σου αποκαλυψω περισσοτερα, θελω μονο να σ’ευχαριστησω θερμα για την υπεροχη,αποψινη βραδια που μας εγραψες να ζησουμε! » λεει με φωνη γεματη απεραντη ευγνωμοσυνη ο Τζιμ.  »Η χαρα ειναι ολη δικη μου,παιδια! » λεει η απροσδοκητη φωνη,  »πολλα χρονια τωρα περιμενα να συμβει αυτο που μολις σας εγραψα, για να ειμαι ακριβης, εικοσιπεντε χρονια περιμενα αυτη την στιγμη! ».  »Ευ..ευχαριστουμε πολυ,  Βαγγελη » λεει η Ντιανα προσπαθωντας να συνελθει απο την εκπληξη και την ντροπη που ειναι βεβαιως εντελως δικαιολογημενη.
Η φωνη του  »συγγραφεα » δεν προφταινει ν’αποκριθει στην Ντιανα γιατι ακουγονται τρια ελαφρα χτυπηματα στην πορτα.  »Ειστε καλα χλωμοι αδελφοι μου? Ακουσα φωνες και ηρθα να δω μηπως συμβαινει τιποτα » λεει μια σιγανη φωνη που δεν ειναι αλλη φυσικα απο αυτη του δωδεκαχρονου Ινδιανακου, Τσιπιριπο.  »Ολα ειναι ενταξει,Τσιπ! » αποκρινεται ο Τζιμ κανοντας συγκαιρα νοημα στην Ντιανα να ντυθει γρηγορα,  »μολις βοηθησα την Ντιανα σε καποιο πολυ σοβαρο ζητημα που την απασχολουσε, κοιμησου τωρα και μην ανησυχεις » του λεει αμηχανα ο Τζιμ.  »Ενταξει χλωμε αδελφε μου » λεει εφησυχασμενος ο μικρος Κομαντσι κι απομακρυνεται με αναλαφρο βηματισμο απο την πορτα, αθορυβα εντελως οπως οταν ηρθε.
 »Ω, Θεε μου, τι ντροπη! » κανει η Ντιανα  »συνεβη ακριβως αυτο που φοβομουνα! Ο Τσιπ θα αναρωτιεται τι συμβαινει ».  »Ευτυχως που δεν ακουσε τιποτα απο την συνευρεση μας, αυτο τουλαχιστον θελω να πιστευω, δεν καναμε πολυ θορυβο, παντως δεν νομιζω να μας ρωτησει τιποτα αυριο, ο Τσιπιριπο ειναι πολυ διακριτικος » λεει ο Τζιμ γρηγορα, τελειωνοντας το ντυσιμο του.  »Μακαρι » του λεει η Ντιανα » ειναι πολυ μικρουλης για κατι τετοια, κι απ’οσο γνωριζω θα παραμεινει μικρουλης γι’αρκετο καιρο ακομα. Θα ενιωθα τρομερη αμηχανια μπροστα του αν με κοιτουσε μ’εκεινο το πανεξυπνο βλεμμα του ».  »Τελος παντων, επιστρεφω στο δωματιο μου τωρα γιατι πολλοι μαζευτηκαμε τελικα και δεν θελω να κινησω αλλες υποψιες, καληνυχτα Ντιανα! » λεει βιαστικα ο Τζιμ βγαινοντας απο το δωματιο.
 »Καληνυχτα,Βαγγελη » λεει χαμηλοφωνα το πραγματικα πανουργο
Ελληνοπουλο, κοιταζοντας το ταβανι και κλεινοντας πονηρα το ματι λιγο πριν κλεισει η πορτα πισω του.  »Καληνυχτα,Τζιμ! » του λεει ψιθυριστα η Ντιανα και στρεφοντας τα ομορφα ματια της στο ταβανι, ενωνει τα χερια της σταυρωνοντας τα δαχτυλα της, λεγοντας με σιγανη αλλα γεματη θερμη φωνη.  »Σ’ ε υ χ α ρ ι σ τ ω ! ! ! »………………………….