Archive for février 2011

Ερωτας και Ευαγγελος

février 24, 2011

Ανεκαθεν θεωρουσα κρυφα τον εαυτο μου ερωτιαρη χωρις ιχνος μετριοφροσυνης να με διακατεχει.Το κορμι,η οντοτητα και η ψυχοσυνθεση της γυναικας για μενα ειναι μια ατελειωτη,τρισευλογημενη περπατησια,ενα οδοιπορικο με σιγουρη αρχη αλλα με απροσδιοριστο,ανεπιθυμητο τελος,μια ανατολη του ηλιου χωρις την δυση του,ενα τρικυμιωδες ρολλερκοστερ με φουλ τα γκαζια.Ναι διαολε,οταν αντικρυζα στην ηλιολουστη,λουλουδιασμενη αυλη του σπιτιου μου την ανειπωτη καλλονη της Κλαιρης με τους καστανολαμπυριστους,μακριους,ερωτευσιμους βοστρυχους και τα σχιστα,καστανοπρασινα ματια,καθε βλεμμα της πανω μου και καθε χαμογελο της καλημεριζαν καθε δευτερολεπτο της υπαρξης μου,στελνοντας κυματα ριγους και γλυκιας ζεστασιας στο παιδικο κορμακι μου,ω,Θε μου,τι χρονια κι εκεινα!Καθε φορα που ματωνε το γονατο στο ποδοσφαιρο και καθε φορα που ετρωγα ξυλο γιατι βουτηξα εναν σκελετο ποδηλατου απο τα παλιοσιδερα της γειτονιας ο πονος λιγοστευε και γινοταν πιο γλυκος στη σκεψη της και μονο.Μην το πειτε πουθενα αλλα ακομη κι οταν φυλακιζα πασχαλιτσες σε σπιρτοκουτα ηταν ουσιαστικα μια αυθορμητη αποπειρα για να μετρησω υποσυνειδητα τους χτυπους της καρδιας μου γι’αυτην,σε καθε πασχαλια αντιστοιχουσε κι απο ενα καρδιοχτυπι και καθε μουντζουρισμα στο ολογυμνο τετραδιο ηταν σφραγιδα αιωνιας αφοσιωσης σ’Εκεινη!Η γειτονοπουλα που μ’εκανε να θεμελιωσω τις ριζες των φρεσκοαρχινισμενων ονειρων μιας ευθραυστης νιοτης εφυγε ξαφνικα ενα πρωινο για Κωνσταντινουπολη,μη αφηνοντας το παραμικρο ιχνος ξοπισω της,για παντα!Ο κοσμος μου δεν ηταν πια ο ιδιος απο τοτε,Τεταρτη,27 Απριλη του ’83.Για καποιο λογο οι γαρυφαλλιες στον κηπο μας δεν μυριζαν πια το ιδιο και οι σελιδες του Μικυ Μαους εχασαν την δρυινη ευωδια του φρεσκοκομμενου ξυλου που τοσο γενναιοδωρα σκορπουσανε,κατι ειχε αλλαξει,ο ηλιος ελαμπε λιγοτερο και το μονιμα θλιμμενο βλεμμα μου γεμισε κι αλλο με πικρη σκοτεινια.Αρχισα να εφευρισκω τροπους για να ξεχνιεμαι με τα αθλητικα παπουτσια μονιμως ετοιμοπολεμα και τα ρουλεμαν του προχειροφτιαγμενου πατινιου να αναστεναζουν βυθισμενα στην κοντινη,κακοτραχαλη,χωματινη πλαγια Πεμπτες και Παρασκευες.Χρονο με το χρονο,εμπειρια με την εμπειρια,εμαθα να χαλυβδωνω το πετσι μου απο τις κακοτοπιες της ζωης ολο και περισσοτερο,με βαση αυτα που ειχα αποκομισει απο εκεινον τον πρωτο,προεφηβικο Ερωτα.Κανενας ομως Απριλης δεν θα μου φερει ξανα πισω εκεινο το κοριτσι της Ανοιξης…